Smeltpunt.

Gezien de temperaturen besloten we uiteindelijk te proberen zondag zo vroeg mogelijk in Bad Bentheim aan te komen. De vrienden uit Julianadorp waren dan ook al ruim voor zes uur vertrokken en stonden rond zeven uur bij mij voor de deur. Na het inladen van de bagage en een kop thee resp. koffie waren we voor half acht al op weg naar Duitsland en kwamen we even na half tien aan op de tijdelijke camping van de DNAT.

Waar het ondanks het vroege tijdstip eigenlijk al te warm was om nog veel te doen, maar waar ik toch zo snel mogelijk mijn tijdelijke behuizing overeind trok. Om te ontdekken dat het binnen een paar minuten al te warm was onder het tentdoek om er langer dan een paar minuten te blijven. Het inrichten van de tent gebeurde dan ook in een groot aantal kleine stapjes.

's Middags werd het nog veel warmer. De officiële temperatuur schijnt rond de 39 graden te zijn geweest, maar een auto die ook de buitentemperatuur aangaf meldde zelfs ruim boven de veertig graden. Toen ik even mijn leesbril opzette, die in zijn brillenkoker in de tent lag, bleken de metalen delen - zoals de neusbrug - zo heet dat ik hem onmiddellijk weer af moest zetten om brandwonden te voorkomen.

Dit was echt wat overdreven, maar gelukkig werd het de dagen daarna iets koeler, hoewel de temperaturen nog steeds aardig hoog bleven. Regen viel er wel, maar de hoeveelheden waren dermate minimaal dat we er helemaal geen last van hadden en bovendien viel dat weinige water 's nachts.

De week werd gevuld met bijpraten, het nuttigen van de traditionele ijsjes bij Due Mila, de ijssalon op het plein in het centrum van Bad Bentheim, wat inkopen (vooral limonades e.d. vonden gretig aftrek) en op zaterdag natuurlijk de radiomarkt en - voor mij interessanter - de grote vlooienmarkt in het slotpark.

Zondag kregen we vervolgens voor het eerst deze week met echte regen te maken. De temperatuur bleef wel heel aardig, maar het was nauwelijks een moment droog. De verwachting voor maandag zag er dan een stuk beter uit: een goede reden om het vertrek een dag uit te stellen. Op maandag konden we inderdaad droog en bij aangename temperaturen de boel inpakken alvorens de terugreis te aanvaarden.

Na een snackstop bij Oosterwolde kwamen we tegen zes uur 's avonds in Drachten aan. Ik kon deze keer geen uitsmijter slijten aan mijn chauffeur: die moest nog een flinke rit maken naar de kop van Noord-Holland en wilde zo snel mogelijk weer verder.

Zodat ik om half zeven al bezig was de in de gang opgestapelde bagage uit te pakken en alles op zijn plaats te zetten, in de wasmand te gooien of in de keuken te zetten om afgewassen te worden alvorens weer een tijd in de kast te verdwijnen. De rest van deze week heb ik mij bezig gehouden met wassen (je houdt aan zo'n warm weekje een hoop wasgoed over), het weer op sterkte brengen van de voorraden in de koel/vries/keukenkast en een belastingaangifte in Amsterdam die voor 1 september nog de deur uit moest.

(PS: ik heb bar weinig foto's van deze week: al op maandag bleek de card in mijn camera kuren te hebben. Mogelijk ook bevangen door de hitte. Ik heb de paar foto's die er al op stonden weten te redden en na opnieuw formatteren lijkt het allemaal weer in orde, maar in Bentheim heb ik verder dus geen foto's gemaakt).

Vogel.

De Foto op Zaterdag van Vonnieb sla ik deze week even over. De camera is namelijk al ingepakt dus een foto maken die bij de opdracht van deze week past wordt wat moeilijk. De opdracht vind ik trouwens sowieso moeilijk: Je favoriete boek. Ik heb niet echt één favoriet boek, ik heb een aantal favoriete schrijvers en afhankelijk van mijn stemming vind ik dan eens het ene en dan weer het andere werk beter. Een paar van die favoriete schrijvers? Ludlum, daar heb ik alles compleet van, inclusief de boeken die na zijn overlijden door anderen werd afgeschreven. Asimov, en dan vooral de "robot" boeken. Jack Vance, waarvan ik het meeste wel in de collectie heb maar nog steeds op zoek ben naar een paar titels. James Mitchener, die prachtige historische romans creëert waarbij hij vaak vanuit de huidige situatie de historische ontwikkeling van een gebied beschrijft (Centennial, Hawaï, Mexico enz). Marion Bradley, James Clavell, Serabande, Julian May en zo kan ik nog wel even door gaan.

Om toch niet helemaal met stille trom te vertrekken toch nog wat foto's van mijn laatste bezoek aan Emmen. In de vlindertuin zijn buiten vlinders ook wat vogeltjes te vinden. Zoals de kwarteltjes die af en toe ineens voor je voeten voorbij scharrelen.

En natuurlijk de kolibrie. Waarvan ik inmiddels weet waar ze meestal te vinden zijn: rechtsachter in de hoek van de vlindertuin, waar het mannetje geregeld diep in de beplanting op een wat vrijer hangende tak zit. Het vrouwtje is momenteel niet vaak te zien: dat zit in diezelfde hoek diep in de beplanting verscholen op het nest.

Tot zover de vogeltjes in de vlindertuin. En deze vogel? Die heeft zijn bagage klaar staan, vanmorgen nog wat oude kaas en ham ingekocht voor de gebruikelijke uitsmijters en heeft alleen nog een lijstje met dingen die op het laatste moment even moeten gebeuren (ramen en deuren controleren, bederfelijke waar mee of de container in, alles wat niet aan hoeft te blijven uit - gezien de weersverwachting geldt dat voor zowel alles wat elektrisch is als voor kleding ;-) - en dergelijke).

En dan is deze vogel morgenvroeg gevlogen om pas over een goede week weer op het nest terug te keren.

Blauw.

Dat waren de enveloppen die iemand me eind vorige week bezorgde, samen met een ordner vol papieren en nog wat los spul. Met het vriendelijke verzoek zijn administratie en belastingaangiftes over 2011 in orde te maken voor het uitstel op 1 september af liep.

Daar ging dus wel even wat werk en tijd in zitten. Bovendien kwam er ook nog iemand met wat formulieren die ingevuld moesten worden maar waar hij zelf niet goed uit kwam. Het formulier stelde niet zo veel voor, het verzamelen van de gevraagde bijlagen wel, dus ook daarmee ging de tijd weer een tijdje grotendeels op.

Daarbij was het heel behoorlijk weer zodat ik me de resterende tijd/de pauzes wel in de tuin kon vermaken. Waar het onkruid- en vooral gras op plaatsen waar ik dat niet wil zien - nog steeds harder groeit dan ik het er in de weinige goedweerdagen tot nu toe uit kan trekken.

Tijdens die werkzaamheden in de tuin bleek ook dat het met de vlinders langzaam ergens op begint te lijken dit jaar. De aantallen zijn voor bijna alle soorten nog steeds bedroevend, maar vandaag heb ik bijvoorbeeld al vijf soorten gezien (van allemaal echter maar één exemplaar). De enige soort die af en toe in wat grotere aantallen te zien is blijft tot nu toe de dagpauwoog: af en toe twee tegelijk en gisteren zowaar een keer vijf tegelijk.

Om toch wat meer vlinders te zien moet ik dus toch nog maar een keer naar Emmen. Het weekendvoordeelkaartje voor de bus is dit weekend nog geldig en dankzij het abonnement kost de entree me ook niets extra dus kan ik er dit weekend nog een voordelig uitje van maken. Gelijk een mooie afleiding van de administratieve bezigheden, waarvan ik volgende week nog een klusje verwacht van iemand die eerder dit jaar ook uitstel had gevraagd.

Daarna wordt het ondertussen tijd de bagage voor mijn vakantie bij elkaar te gaan zoeken (ik wordt volgende week zaterdag opgehaald, maar ik heb een hekel aan haastwerk bij het inpakken: dat resulteert vaak in dingen vergeten. En wat vergeten is vanuit Bad Bentheim even ophalen zit er uiteraard niet in).

Ik vermoed dat het hier volgende week dus ook wat rustig blijft (de week daarna valt er helemaal een stilte).

Even een pauze inlassen.

Ik had het deze week weer druk met administratieve werkzaamheden. Van een paar mensen moest de btw aangifte tweede kwartaal de deur uit. Bovendien kreeg ik er nog een nieuwe klant bij die ik er eigenlijk helemaal niet bij kan hebben. Deze is recent een broodjeszaak begonnen en moet ook een btw-aangifte doen over het tweede kwartaal. Heeft echter nog geen boekhouder dus dat werd een beetje lastig. Bij wijze van uitzondering maak ik voor dit kwartaal dan ook een eenvoudige administratie zodat in ieder geval die aangifte op tijd de deur uit kan. Maar daarna zet ik hier toch echt een punt achter: ik kan gezien mijn beschikbare energie en tijd echt niet meer zakelijke klanten gebruiken. Zelfs het aantal particuliere klanten zit wat mij betreft redelijk aan het maximum.

Om even iets anders aan mijn hoofd te hebben dan administratieve zaken ga ik, na bestudering van het weerbericht, morgen dus waarschijnlijk nog een keer naar Emmen: deze keer om het andere deel van het park te bezoeken dat me de vorige keer te ver weg was om daar nog even heen te lopen op mijn al behoorlijk versleten voeten. Ongetwijfeld loop ik daarna door naar het hoofdpark in het centrum om in ieder geval de vlindertuin weer een keer te bekijken.

Eigenlijk had ik de weekendvoordeelpas voor de bus willen gebruiken om eens een andere vlindertuin te bezoeken, maar dat blijkt niet zo makkelijk te gaan als gedacht. Papiliorama in Havelte geeft op de site al geen mogelijkheid om er met openbaar vervoer te komen aan en volgens 9292-ov informatie klopt dat en zijn ze met de bus onbereikbaar.

De Orchideeënhoeve Luttelgeest geeft hetzelfde probleem. Die zijn weliswaar met het openbaar vervoer bereikbaar, maar alleen doordeweek: in het weekend gaat het niet lukken tenzij je het laatste deel van de reis per taxi aflegd. En dat wordt me toch een iets te dure hobby.

Dus wordt het toch weer Emmen en hun vlindertuin.

Platvoet.

De weerprofeten hadden voor de verandering eens helemaal gelijk: de temperatuur was aangenaam ('s middags zelfs eigenlijk net iets té) en ondanks een korte tijd betrekkende lucht in de middag die dreigde met wat water te gaan gooien bleef het droog en scheen een half uur later de zon weer volop. En dat is zo gebleven tot ik een half uur geleden weer thuis was. Hoewel het aan de stoeptegels te zien in Drachten wel even geregend heeft.

Ik heb vandaag flink wat kilometers afgelegd in de dierentuin in Emmen en daarbij weer circa 300 foto's verzameld. Nadat ik die morgen heb uitgezocht zullen er wel wat minder over zijn en dan ga ik hier iets meer laten zien en de rest in een Picasa album gooien voor de liefhebbers.

Maar vanavond ga ik verder rustig met de voeten van de vloer: ik heb ernstig last van platvoeten momenteel terwijl ook de effecten van de onderhoudsdosering prednisolon zich doen gelden: ik heb nu net zulke onderbenen/voeten als de olifanten in Emmen.

Allemaal beestjes.

Mijn tuinhibiscus had dit jaar al twee keer nogal last van luis. De eerste keer kon ik dat aardig onder controle krijgen met brandnetelgier (gewoon een flinke bos brandnetels plukken, in een emmer water gooien en een flinke tijd laten staan, daarna over de aangetaste planten sproeien of gieten). De tweede keer hoefde ik er zelf echter niets aan te doen: de struik was ontdekt door de larven van heel wat lieveheersbeestjes.Die larven zien er lang niet zo lief uit als hun ouders, maar zijn wel prima luizenopruimers.

Ook slakken heb ik genoeg in de tuin en dat is aan de hosta's goed te zien. Ik strooi echter alleen slakkenkorrels als het echt niet anders kan en voorlopig lijken de merels en de egel de boel redelijk onder controle te hebben.

Wat ik dit jaar dan weer mis in mijn tuin zijn vlinders. In april heb ik in de omgeving van Oosterhout twee vlinders gezien en hier wel eens een witje (onbekende soort, ik kan ze met mijn ogen in de vlucht slecht uit elkaar houden) maar daarna heb ik tijden lang geen vlinder meer gezien. Eerder deze week vloog er één witje door de tuin en vandaag ging een mannetje klein geaderd witje even op een blad van de hosta zitten zodat ik kon zien welke soort het was. Het blijft echter tot nu toe extreem rustig met de vlinders.

Een goede reden om morgen eindelijk eens het bezoek aan Emmen te brengen dat ik al zo lang van plan was maar dat er door het fantastische weer van de afgelopen maanden nooit van kwam. Morgen wordt het echter volgens de berichten een prima dag: niet te warm en pas later op de dag kans op een buitje. Bovendien heb ik laatst bij de Kruidvat voor € 9,95 een weekendvoordeelkaart voor de bus gekocht waarmee ik alle weekenden tussen 7 juli en 12 augustus gratis in de bus kan stappen en het zou toch zonde van die € 9,95 zijn om daar geen gebruik van te maken.

Morgen ga ik dus hopelijk wat dieren op de foto zetten met een wat aangenamer uiterlijk dan deze luizenverdelgers.

Wie goed doet......

Ik help nogal wat mensen met belastingpapieren en andere formulieren. Degenen met een minimaal inkomen vraag ik daar meestal niets voor (ik kom nog altijd niet van de honger om, dus waarom zou ik het iemand anders die het al moeilijk genoeg heeft nog moeilijker maken).

Sommigen staan er op toch iets te betalen en komen dan op een gegeven moment met een tientje aanzetten. Anderen komen op een gegeven moment met een of ander cadeautje opdraven (niet altijd even nuttig, maar het wordt in dank aanvaard) en weer een ander haalt altijd speciaal een moccagebakje als ik kom om de belastingaangifte in te vullen.

De laatste tijd help ik ook weer iemand die voor een bepaalde regeling van alles en nog wat aan formulieren in moet vullen, stapels bijlagen bij moet voegen en afgelopen vrijdag samen met mij voor de tweede keer naar de betreffende instantie is geweest om te laten controleren of we nu alles compleet hadden (dat bleek inderdaad zo te zijn). Moet het ook doen van een bijstandsuitkering en als ik de uren zou moeten rekenen die in ondertussen voor hem bezig ben geweest zou ik hem een bedrag ter grootte van een kwart van zijn maandinkomen in rekening moeten brengen. Dat gaan we dus niet doen.

Dus kwam hij toen hij zijn vakantiegeld gekregen had met een paar tientjes aan, heeft hij al eens een lichtschakelaar (hotelschakeling: beneden aan/boven uit en andersom, dat wordt mij net iets te ingewikkeld) vervangen en vraagt hij mij om de haverklap of er iets is wat hij voor me kan doen.

Het schilderwerk was een goede reden voor mij om terwijl de schilder bezig was de schuur eens goed op te ruimen. Alles is daar nu weer overzichtelijk, alleen hield ik wel een flinke stapel hout over waar ik verder niets meer mee doe (beschadigde stukken, kleinere reststukken) en staan er meerdere bakken voor gescheiden inzameling in de schuur die redelijk vol beginnen te raken: de chemobox, een box met diverse metalen (lood, koper en aluminum houd ik apart, dit is vooral ijzer en ondefinieerbaar spul), een krat met huishoudelijke electrisch spul en een aantal dozen voor "gered gereedschap".

Op de fiets (of lopend) is dat niet af te voeren. Dus heb ik nu inderdaad iets voor hem: in de loop van de week komt hij met de auto langs om het een en ander naar de stort af te voeren. Zijn eergevoel gered, en ik van een hoop rommel verlost: en alweer is iedereen blij :-D

Opgeknapt.

Het schilderwerk is op een haar na klaar. Alleen een balkje boven de deur in de steeg dat verrot bleek moet nog vervangen en geschilderd. Daarvoor komt de schilder maandag of dinsdag (misschien 's avonds afhankelijk van zijn andere werk) terug. Dan krijgt hij gelijk ook het laatste stukje van de rekening.

Het huis is er behoorlijk van opgeknapt en kan er weer een paar jaar tegen.

Opknapbeurt.

Nadat mijn vorige schilder me halverwege het werk liet zitten (wegens - nog steeds voortdurende- ziekte, dus ik kan het hem niet echt kwalijk nemen, maar vervelend is het wel). Is vanmorgen een andere schilder begonnen. Volgens de buienradar was het in heel Nederland droog, in de praktijk regent het echter al vanaf half negen zachtjes maar gestaag.

Gelukkig heeft hij eerst genoeg te doen aan voorwerk: schuren (een deel van het indertijd niet afgemaakte werk moet ook weer overnieuw omdat de grondverf of de ene laag lak die er al op zat het na 2 1/2 jaar wel voor gezien begint te houden), wat houtreparaties en dergelijke. Ik hoop echter wel dat het de komende dagen iets standvastiger en droog wordt.

De komende dagen zal het hier waarschijnlijk dus weer even wat rustiger zijn: in verband met het stof kan ik zelf niet schuren en vanwege de lucht niet schilderen, maar er blijven genoeg hand- en spandiensten over om mij redelijk bezig te houden (stekkers ergens anders in het stopcontact steken, gereedschap en dergelijke aangeven naar het platdak, koffie zetten enzovoort).

Ik hoop dat het deze keer wel helemaal goed komt, want zo'n half geschilderd huis begint na zo'n lange tijd toch wat tegen te staan. Bovendien is het niet goed voor het houtwerk en zitten er nu dus wat extra kosten aan die ik niet gehad zou hebben als het toen gelijk volledig was gedaan.

En het werd zomer....

... nou ja, niet helemaal, maar de temperaturen waren de afgelopen dagen toch wat beter dan de afgelopen weken. Dus ondanks de af en toe nogal heftige wind heb ik de tijd tussen de buien deze week besteed aan het enigszins op orde brengen van de tuin.

Het nodige uitgebloeide spul is in de container verdwenen. Samen met het grootste deel van de her en der op komende paardenbloemen en distels. En de tegels direct achter het huis zijn weer onkruidvrij (nog 25 meter tuinpad en 10 m2 terras te gaan). Nu zit de GFT-container vol en vandaag regende het geregeld, goede reden om vandaag maar wat bezigheden binnenshuis te zoeken.

Dus heb ik de keukenkastjes eens leeggehaald en opnieuw ingericht. Een aantal zaken die ik maar incidenteel gebruikte zijn naar de kast in de bijkeuken verhuisd zodat er in de keukenkastjes wat ruimte kwam voor ingrediënten die ik geregeld gebruik. De kruiden die niet in het kruidenrekje pasten staan nog steeds in het keukenkastje, maar nu op alfabet zodat ik niet alle potjes op hoef te tillen om te vinden wat ik op dat moment nodig heb. En in het kastje met theeglazen/kopjes en koffie kopjes/kommetjes/mokken is wat ruimte gemaakt voor de voorraad thee en koffie.

Verder ben ik de afgelopen dagen drie keer boodachappen wezen doen: de voorraad vlees in de diepvries was vrjiwel tot nul gereduceerd dus het was hoog tijd weer eens wat aanbiedingen op vleesgebied bij elkaar te sprokkelen. Er liggen nu voorlopig weer voldoende varkenshaasjes, beenhammetjes, varkensfiletlapjes, slavinken en wat pakjes gehakt in.

Om mijn ogen eens met iets anders te vermoeien dan met het lezen van logjes ben ik bovendien de afgelopen tijd nogal veel met de postzegelverzameling bezig geweest. Niet met het interessantste deel overigens: ik had nog een schoenendoos vol met enveloppen met postzegels die ik dubbel heb en nog een stapel oude albums. Die twee heb ik de afgelopen weken dus maar gecombineerd zodat ik nu een stapeltje albums vol dubbelen heb en een lege schoenendoos die morgen een plekje gaat vinden bij het oud papier.

Morgen ga ik proberen te ontdekken hoe jullie je blogs de afgelopen week hebben gevuld. Het gaat misschien wel twee dagen kosten om overal alles te lezen, dus over de voorspelde regen voor de komende dagen hoef ik me ook niet al te druk te maken.

Prettig weekend voor iedereen, ik lees jullie!

(Erg) Rustig feestje.

Telefoon: 1. Email: 2. visite:1. Cadeaus: 1. Kaarten: 0. Nee, het liep gisteren niet bepaald storm voor mijn verjaardag.

Gelukkig had ik daar, met familie in de randstad en vrienden die door heel Nederland maar bijna niet in Friesland wonen, wel rekening mee gehouden. Anders had ik dinsdag toch mooi voor niets taart en boterkoek staan bakken.

Dat heb ik nu maar voor vandaag bewaard: morgen is er weer een verjaardag en in een gezin met negen kinderen hoef ik niet bang te zijn dat ik het allemaal zelf op moet eten (voor mijn gewicht zou ik dat overigens best kunnen hebben, maar ik denk dat vooral die boterkoek mijn dokter bij de volgende controle van allerlei zaken waaronder cholesterol een hartverzakking zou bezorgen (of mijzelf al voor die tijd natuurlijk).

Op dit moment staan er dus twee boterkoeken in de nieuwe combimagnetron te draaien (een vierkante bakplaat en rooster zijn in bestelling) in de hoop dat het ook in deze gaat lukken een eetbaar product te fabriceren. Je weet tenslotte maar nooit: de instellingen en tijden van de oude kende ik prima, maar  misschien werkte die door zijn leeftijd wel wat minder hard dan de nieuwe dus het blijft even afwachten.

En toen...

....kwam alles toch nog goed met de Peije Dei.

Daar leek het toen ik vanmorgen de gordijnen opende niet op. Een volledig grijze lucht waaruit constant regen viel. Harde wind. En dan ook nog een onaangename temperatuur, zeker samen met die wind. Ik kan mij niet herinneren dat er ooit een Peije Dei volledig in het water is gevallen maar dit jaar leek dat dan toch te gaan gebeuren.

Maar even na twaalf uur hield het op met regen. Precies op tijd want de optredens beginnen om 1 uur. En hoewel veel mensen er geen vertrouwen meer in hadden zodat het aanmerkelijk rustiger bleef dan andere jaren: het bleef - op wat verdwaalde spatjes na - de rest van de middag ook droog. Het leek langzaam zelfs iets lichter te worden. Alleen jammer dat de wind wel bleef en dat het daardoor toch wat onaangenaam bleef aanvoelen.

Maar uiteindelijk heb ik toch van een leuke middag vol muziek kunnen genieten, wie vanwege het weer Peije Dei dit keer maar aan zich voorbij liet gaan heeft wat mij betreft een verkeerde keuze gemaakt.

En nu ga ik weer genieten. Van het enige voordeel dat ik ooit aan die voetbalgekte heb kunnen ontdekken. Ik reserveer nooit bij de pizzeria maar eet meestal aan de bar. Een gewoonte die is ontstaan toen ik wat hand en spandiensten verleende in het café van een vriend en we regelmatig van een rustig moment op de zaterdag gebruik moesten maken om snel even te gaan eten. Wanneer dat rustige moment zou zijn was nooit te voorspellen dus reserveren was geen optie. En nu houd ik nog steeds aan die gewoonte vast: gewoonlijk is eten aan de bar voor mij gezelliger dan in mijn eentje aan een tafel zitten.

Maar tijdens zo'n voetbalwedstrijd heb ik keus uit zo ongeveer alle tafels in het restaurant en hoef ik niet bang te zijn om aan die tafel te vereenzamen: de dames hebben dan tijd genoeg voor een praatje aan tafel.

En mocht de nieuwsgierigheid toeslaan en ik toch willen weten hoe het met dat voetbal staat (weinig kans) dan zie ik door het raam vanzelf wel de gekte losbarsten op de Kaden als er gescoord wordt (of er daalt ineens een weldadige rust neer als de verkeerde partij scoort).

Morgen zal ik proberen de foto's van vandaag rechtop te zetten en waar nodig anderszins te fatsoeneren zodat ik nog een logje aan Peije Dei kan wijden. Maar tot dan: Eet smakelijk, dat ga ik nu ook eerst doen.

Even rust.

Nadat het gisteren met vijf logjes een wel erg productief dagje is geworden denk ik er over het vandaag maar even rustig aan te doen (hoewel? Als mijn denkraam eenmaal op toeren is zijn de gevolgen volstrekt onvoorspelbaar, dus wie weet wat er in de loop van de dag nog boven komt drijven).

Dat geeft iedereen ook even de tijd om het resultaat van die geïnspireerde bui op zijn/haar gemak tot zich te nemen.

Mijn plan is dus om het vandaag bij dit nagekomen bericht over de vakantie op de Veluwe te houden. Maar plannen zijn bij mij nooit veel meer dan een richtlijn.

Vorig jaar kregen we tijdens die week een bonus in de vorm van het vertrek en de afsluiting van een mentocht voor een groot aantal paarden en rijtuigjes.

Die paarden, rijtuigjes, menners en overige passagiers vormden een bont gezelschap van zeer divers pluimage.

Terwijl pony's bij het vertrek rustig door trippelden leverde een Arabier zijn menner handen vol werk op om de zaak zo veel mogelijk in goede banen te leiden. Een in zijn gedrag vreselijk nerveus en druk bewegend paard dat niet leek te kunnen wachten om er eens flink de vaart in te zetten.


Toen het 's avonds, na de gezamenlijke barbecue voor de menners en volgers (die ik bij mocht wonen om het een en ander met een gitaar en wat gezang op te luisteren), tijd voor vertrek werd zorgde deze Arabier nog voor wat extra kijkvermaak (hoewel het voor degenen die niet alleen keken waarschijnlijk minder vermakelijk was).

Hij gaf namelijk luid en overduidelijk te kennen het betreden van de paardentrailer géén goed plan te vinden en verzette zich heftig tegen pogingen hem over te halen dat toch te doen.

En als een flink aantal honderden kilo's paard zich verzet heb je dus duidelijk een probleem én een spektakel voor de toeschouwers.

Dit jaar bestond de bonus uit een bezoek van de Austin Seven club die een nacht op de camping doorbracht om de volgende dag in convooi te vertrekken voor een tocht. De circa 15 klassieke auto's leverden een groot aantal foto's op.

Open sportwagens (die ik torpedo's noemde op basis van de vorm) werden afgewisseld door koetsen op autowielen. Daarop volgden dan weer kleine autootjes die mij uit de tijd van de T-ford leken te stammen en die me deden denken aan het autootje van Oma Duck.

En dan was er nog het "bolhoedje" dat een caravan trok. Een caravan die geheel zelf- en met de hand gebouwd was en die, hoewel hij met het oog op de leeftijd van zijn trekker zo licht mogelijk was gehouden, van alle noodzakelijke gemakken was voorzien.




















Ik wil jullie hier nog even laten genieten van wat meer van de foto's van deze klassiekers (er stonden er al een aantal bij het vorige logje over de vakantie).

Foto's waarbij ik trouwens wat geëxperimenteerd heb met de hoek waaronder ik ze nam. Ook wat foto's van details.

Gewoon omdat ik deze auto's uit de tijd dat iedere auto nog een eigen, duidelijk herkenbaar, uiterlijk had te mooi vind om ze hier niet te tonen.

1-2-3

Deze week zijn in Drachten weer de jaarlijkse 1-2-3-feesten. Te beginnen met een grote braderie in het centrum die ik vanmiddag even verkend heb. Naast de gebruikelijke stands met sokken, parfums, beddengoed, t-shirts, sieraden en andere snuisterijen en verkopers van de meer of minder vette hap was er ook nog het nodige op divers gebied te vinden.

Het meeste niet bijster interessant voor mij, maar toch ben ik niet met lege handen teruggekomen. De kerk midden in het winkelcentrum hield ook een markt waar ik een pot citrusvruchtenmarmelade opdeed en een boek van Simon Carmiggelt dat ik nog niet had. Ze leverden bovendien een prima pauzemoment door voor € 1,50 een kop koffie met koek te serveren.

Een klein hoekje is gereserveerd voor een stukje rommelmarkt en daar vond ik een spaarpot van NMS-bank die vermond is als een Paddington beer. Ik twijfel nog of ik hem zelf bij de berencollectie houd of dat ik hem cadeau doe bij de eerstvolgende verjaardag van vrienden die tamelijk Paddington-gek zijn.

Bij de stand van Houtwerk de Klamp (die mensen met een handicap een zeer zinvolle tijdsbesteding biedt) heb ik even geïnformeerd wat een tuintafel + banken mij zouden gaan kosten (eerst nog maar even sparen, het niveau in het potje van de belastingaangiftes is na een  magnetron, een koffieapparaat en een stoomapparaat om de vloeren makkelijker schoon te kunnen houden tot onder de bodem gedaald).

De stands met sokken en t-shirts ben ik maar voorbij gelopen. Als ik alle t-shirts die ik in de kast heb moet verslijten mag ik denkelijk wel 100 worden en sokken heb ik omdat ik veelal lopend onderweg ben liever van een iets betere kwaliteit. Toch kwam ik niet zonder sokken thuis: de supermarkt had trekkingsokken in de aanbieding (4 paar voor € 9,99) dus daar heb ik er maar een stel van meegenomen.

Laatste stop op de braderie was een van de stands met fruit: vier bakjes aardbeien voor € 5 (die bij mij in de tuin zijn de eerste twee weken nog niet oogstrijp). Het is wat veel, maar komt bij mij zonder problemen op. Hetzelfde geldt voor een kilo kersen (eveneens voor € 5). Voorlopig ben ik goed voorzien op het gebied van gezonde levensmiddelen: appels, bananen en tomaten had ik zelf nog genoeg  in huis.

Op naar het volgende deel van de feesten dat ik interessant vind: Peije-dei. Op zaterdag spelen er door het hele centrum een groot aantal groepen muziek, er wordt gedanst en er zijn nog wat andere activiteiten. Waarbij voor mij vooral de countryformatie Early Bird en een countryband (Mississippi, die ik alleen nog maar van naam ken) interessant zijn. Een andere band met de naam "A boy named Sue" wekt ook mijn nieuwsgierigheid: ik ben benieuwd of ze zoals de naam lijkt te voorspellen inderdaad veel nummers van Johnny Cash spelen of toch een heel ander soort muziek.

Ik hoef me in ieder geval niet te vervelen.

De menselijke kant van een weekje vakantie.

De week op de Veluwe is al jarenlang een traditie bij mij. Ontstaan doordat een in 2003 overleden vriend zendamateur was en de VRZA houdt daar ieder jaar een gezellige week. In de loop van de tijd had ik veel van zijn collega zendamateurs leren kennen en na zijn overlijden werd gevraagd of ik wel weer kwam (bijvoorkeur met gitaar). We staan nu al weer een groot aantal jaren op camping Boszicht (de VRZA-week wordt gehouden op de camping ertegenover - de Jutberg - maar ons bevalt Boszicht prima) met een behoorlijk vaste groep mensen.

Dat levert, naast het altijd welkome menselijke gezelschap dat ik thuis niet heb, diverse voordelen op. Zoals een ritje met paard en rijtuig door de bossen, een kop koffie bij het ontbijt en een gezamenlijke barbecue in de door de camping ter beschikking gestelde "Saloon"(een schuur met muurschilderingen in westernstijl). Ook de rest van de week hoef ik niet in mijn uppie voor eten te zorgen: de eerste dagen werd ik door Paul en Madelein uitgenodigd om mee te eten, de rest van de week door Hans en Ellen (niet dat het eten bij Paul en Madeleine niet beviel - dat was prima verzorgd, maar het gezamenlijk eten, boodschappen doen en de markt afstruinen met Hans en Ellen is ook al jaren gewoonte). En, hoewel ik er altijd voor zorg voldoende geld achter de hand te hebben om zonodig elke dag een restaurantje te bezoeken voor de warme maaltijd, is dit natuurlijk wel zo gezellig én voordelig.

Op Hemelvaartsdag ben ik het grootste deel van de dag op de radiomarkt geweest. Deels om zelf te kijken of er nog iets van mijn gading te vinden was, deels om als extra oogje in het zeil te functioneren bij de stand van vrienden uit Noord-Holland.

Zaterdag viel er dan ook nog een verjaardag te vieren, wat we deden door een gezamenlijke aanval op wat dozen gebak. Bovendien kwam er voor het weekend nog een delegatie van de Austin Seven club een nacht op de camping doorbrengen, wat een groot aantal foto's van fraaie klassieke auto's opleverde.

Inmiddels was het weer een heel stuk beter dan aan het begin van de week en zondag konden we dan ook alles weer droog inpakken. Waarna de vrienden uit Noord-Holland het geen probleem vonden om een eindje om te rijden om mij in Drachten te deponeren. Iets wat ze de week er op nog eens herhaalden toen ik ze met een bezoek op de radiomarkt in Beetsterzwaag had vereerd. Heel wat minder vermoeiend dan het gesleep met mijn tent en overige bagage in het openbaar vervoer en de paar uitsmijters en wat koppen koffie die het me kost meer dan waard.

(PS: Voor wie zich afvraagt hoe ik er uit zie: ik ben dat figuur in dat vreselijk gele fleece-vest op de tweede foto. Dat gele ding zorgde er wel voor dat ik de hele week werd begroet met "Hallooo Jumbo" ;-D)

Stuk.

Ik hoor niet tot het soort  mensen dat als iets niet meer helemaal goed werkt (of om andere redenen niet meer zo goed bevalt) direct naar de winkel holt om het nieuwste van het nieuwste aan te schaffen. Indien mogelijk probeer ik het liever te repareren en soms besluit ik om gewoon te leren leven met een apparaat dat af en toe wat kuren heeft.

Zo werkt de automatische afslag van mijn waterkoker al een paar jaar niet meer. Dat is alleen maar een kwestie van even opletten, er komt gewoon nog kokend water uit. Dus let ik op en gebruik het ding nog elke dag.

Af en toe ontkom je echter niet aan vervanging. Mijn combi-magnetron van inmiddels ruim 24 jaar oud (een enorm groot en loeizwaar bakbeest) heeft bijvoorbeeld al jaren wat kuren. De grillfunctie kon niet meer gebruikt worden omdat zodra die werd ingeschakeld de stoppen er uit vlogen. Kennelijk ergens sluiting in dit deel, maar waar die zit heb ik nooit op kunnen sporen. Die grillfunctie gebruikte ik echter toch maar weinig (voornamelijk om wat kaas over b.v. een ovenschotel te gratineren - en dat lukt gewoon in de heteluchtoven ook prima). Sinds ruim een jaar had hij echter nog een kuurtje: de potmeter (het schuifregelaartje) dat bepaald hoe hard hij met verwarmende stralen begint te strooien werkte niet helemaal jofel meer zodat ik af en toe koud eten kreeg. Wat heen en weer schuiven verhielp dat in het algemeen wel dus bleef ik hem nog steeds gebruiken. De laatste weken moest ik af en toe echter een poging of drie doen voordat er bij de vierde poging eindelijk een warme maaltijd uit het apparaat kwam. Dat werd wat al te onhandig en om dit bakbeest nu alleen aan te houden voor de heteluchtoven en er apart een magnetron naast te zetten ging mij net iets te ver. Dus wordt hier morgen een nieuwe combi-magnetron aangevoerd en dit oude beestje afgevoerd.

Het Senseo-apparaat heeft ook al geruime tijd zijn beste zijd gehad. In het sluitmechanisme van het deksel over de padhouder zit ergens een veer die er voor zorgt dat de boel goed sluit. Die veer is al ongeveer een jaar geleden gebroken en is niet eenvoudig te repareren. Langzaam maar zeker gaat het apparaat dus steeds meer lekken en inmiddels loopt er bijna net zoveel water langs de pad als er door geperst wordt. Niet echt bevorderlijk voor de smaak van de koffie dus ben ik nu op zoek naar een ander apparaat. Daarbij is mijn oog gevallen op de WMF10. Werkt ook met koffiepads (eigenlijk vind ik versgezette koffie van vers gemalen bonen lekkerder, maar voor één kopje is de Senseo handiger - voor meer koffie tegelijk zet ik een filterhouder op een thermoskan). Heeft bovendien een heetwateruitloop voor een kopje thee, wat best handig is als ik ergens naar toe moet en even snel één kopje wil. Dat hij daarnaast ook een melkopschuimer heeft is voor mij minder belangrijk: ik drink de koffie toch altijd zwart, dat de recensies die ik op internet vond er lovend over zijn vind ik nu dit apparaat ongeveer drie keer zoveel kost als een eenvoudige Senseo wel even een belangrijk puntje. Binnenkort dus maar eens zien hoeveel er nog in het potje van de belastingaangiftes e.d. zit.

En dan bleek ik vandaag geluk gehad te hebben dat ik foto's van mijn vakantie heb: toen ik wat foto's van de koolmezen in de tuin wilde maken die met 5 tegelijk van de pinda's genoten schakelde de camera zich steeds na korte tijd weer uit met de mededeling "system error". Batterijen vervangen hielp niet, even goed kijken wanneer de storing optrad wel. Dat bleek te zijn op het moment dat hij de geheugenkaart op de aanwezigheid van bestanden wilde controleren. Die kaart dus maar eens in de computer gedrukt en ook die kon er niets mee aanvangen en hij liet zich zelfs niet benaderen om opnieuw formatteren te proberen. Gelukkig was het kaartje leeg en had ik nog een 2Gb kaart dus kon ik even later de koolmezen alsnog op de foto zetten. Ik zal binnenkort nog eens proberen of ik een truc kan verzinnen om het kaartje alsnog opnieuw te formatteren en anders moet er even een nieuw reservekaartje komen.

Er wordt alom geklaagd dat de mensen het geld onvoldoende laten rollen en dat dit slecht is voor de economie. Nou, ik vind dat ik mijn steentje nu wel even voldoende heb bijgedragen en ga de komende tijd eerst maar weer rustig aan doen om de geslagen gaten te dichten. Dat is namelijk goed voor mijn economie.

Een beestachtige vakantie.

Dat slaat niet op het weer. Ondanks de niet al te beste verwachtingen viel het eigenlijk best mee. O.K., de nachten waren af en toe behoorlijk fris (op donderdag - Hemelvaartsdag - moesten er zelfs autoruiten gekrabd worden) maar daar is met een goede slaapzak, een extra fleecedeken en zonodig mijn jas over het voeteneinde om dat uiteinde van mijn lijf warm te houden prima mee te leven.

Lekker warm ingepakt voor de nacht is die lage buitentemperatuur zelfs juist wel aangenaam en ik heb dan ook prima geslapen



En tot en met donderdag regende het weliswaar bijna iedere dag wel een keer, maar echt grote hoeveelheden waren het nooit en het meeste viel 's nachts dus daar hadden we al helemaal geen last van. De lage temperaturen uit de weersvooruitzichten bleken eigenlijk ook best mee te vallen: volgens de thermometer klopten ze misschien wel, maar het voelde beslist niet zo koud aan, zeker niet als de zon zich liet zien en vanaf donderdag ging de temperatuur fors omhoog. Eigenlijk had Hemelvaart beter een week later kunnen vallen want een week later zette die temperatuurstijging nog flink door.

Beestachtig slaat op het grote aantal dieren: de camping (Boszicht) omvat ook een groot aantal stallen en wordt daarom ook door veel paardenmensen bezocht en dat levert altijd een gezellige boel op. Paul had Michel (zijn haflinger) weer bij zich en het rijtuigje. Als een van de eersten mocht ik deze week een keer mee voor een toerritje door de bossen, waarbij Paul mij gelijk even een basis cursus mennen gaf die er in resulteerde dat ik geheel eigenhandig paard en rijtuig heelhuids terug op de camping wist te krijgen (nou ja, eigenhandig: achter mij verscholen hield Paul wel degelijk de touwtjes strak in handen, maar het zag er heel professioneel uit).


In de weitjes tegenover onze tenten, caravans en campers stonden de hele week diverse paarden en pony's, waaronder een groot werkpaard met zijn vriendje - een kleine pony die waarschijnlijk zonder veel moeite onder zijn grote vriend door had kunnen lopen.

Een "Pippi Langkous paard" dat er met de donkere stippen op een verder spierwitte huid prachtig uit zag kreeg helaas al snel  een deken om zodat ik er geen foto van heb. Dan maar een close op van de pony van de pony die als vriendje bij het werkpaard stond. Een combinatie die Paul zo goed beviel dat hij binnenkort ook een pony krijgt als vriendje voor Michel.


Ook de honden vermaakten zich weer prima: Buddy, een van de twee honden van de camping, bracht weer het grootste gedeelte van de dag bij ons door in de hoop dat er iets van tafel zou vallen (hij mag niet gevoerd worden want hij is al behoorlijk dik, maar je weet als hond maar nooit: een ongeluk zit in een klein koekje hoekje niet waar?). De rottweilers Odie en Max lieten zich weer door iedereen aanhalen en zich geregeld verleiden tot - soms wat hardhandige - spelletjes en Jack - uiteraard een Jack Russel - die al jaren met Odie en Max bevriend is liet zich daarbij niet onbetuigd en liet weer blijken dat hij denkt ook een rottweiler te zijn. Een misvatting die er geregeld toe leidde dat hij de boel maar een tijdje vanonder zijn dekentje ging gadeslaan om weer even op adem te komen.

Ook de natuur deed mee om er een beestenboel van te maken: vrijwel dagelijks vlogen er meikevers rond (ik blijf me iedere keer weer verbazen over hoe groot die beestjes wel zijn). Helaas vooral 's avonds zodat ik er geen foto's van heb. Een koekoek liet zich geregeld horen, terwijl zwaluwen, mussen en nog wat andere vogeltjes het een prima idee vonden om de uitgeborstelde haren van de paarden even te laten liggen. Die ruimden zij dan wel op.



Kortom: over dierlijk gezelschap niets te klagen. Over menselijk gezelschap trouwens ook niet, maar daarover in een volgend logje meer.

Goedgekeurd.

Gisteren ben ik weer eens een keer naar Groningen geweest voor de driemaandelijkse controle. Geen bijzonderheden en gezien het tot nu toe uitblijven van een telefoontje is er ook uit die twee handen vol buisjes met afgenomen bloed niets echt spectaculairs gekomen.

Ik ben dus weer voor 3 maanden goedgekeurd en ben met deze hernieuwde APK maar eens begonnen om wat linkjes die in de loop van de tijd veranderd waren (vaak doordat mensen overstapten naar b.v. wordpress omdat hun oorspronkelijk blog in het ongerede was geraakt) terug te zoeken en de wijzigingen in mijn blogroll en de lijstjes met foto/schrijfopdrachten/uitdagingen bij te werken.

De meeste schrijfuitdagingen heb ik inmiddels geloof ik wel weer gevonden, van de foto-uitdagingen mis ik volgens mij nog een aantal (wie het weet mag het zeggen).

En ondertussen ben ik ook bezig overal de leesachterstand zo goed mogelijk in te halen (nog een blog of tien te gaan voor ik weer bij iedereen langs ben geweest), het bekijken van de foto's van de vakantie van vorige maand (welke kan ik het best gebruiken voor een logje?) en diverse opruimwerkzaamheden in en om het huis (dat blijft altijd doorgaan, hoe goed je ook je best doet om alles op orde te krijgen: morgen staat er weer nieuw onkruid, ligt er wel weer een stapel papier achter de voordeur en is er wel weer een doos met nog te sorteren spulletjes tevoorschijn gehaald).

Ik vermaak me wel, ondanks het - hopelijk tijdelijk - wat mindere weer.

Daar ben ik weer.

Na een zeer geslaagde vakantieweek (het weer viel alleszins mee: eerste helft wel koude nachten en geregeld wat regen - maar de hoeveelheden vielen best mee - maar de tweede helft werd het een stuk beter - lees: warmer - dan de lange termijnverwachting die ik voor vertrek bekeek voorzag) ben ik zondagmiddag laat weer thuis gekomen. Vrienden uit de kop van Noord-Holland vonden een aantal kilometers omrijden geen probleem en brachten mij in ruil voor een uitsmijter en wat koffie keurig thuis.

Waar achter de deur een flinke stapel huis aan huis bladen, reclame (er blijven steeds maar van die figuren die de JA/NEE sticker niet wensen te begrijpen), post en wat enveloppen die mensen met vragen over belasting/toeslagen o.i.d. in de loop van de week door de brievenbus hadden gegooid wachtte.

Na deze opgeraapt en op tafel gedeponeerd te hebben en de vrienden na hun maaltijd uitgezwaaid te hebben was het eerst tijd de bagage uit te pakken, kleding e.d. in de wasmand te gooien, bestek en aanverwante bij de afwas te parkeren, de slaapzak te luchten te hangen en want spullen weer terug in de kast te schuiven.

Daarna de stapel papier eerst maar eens uitgezocht en de computer opgestart, waar direct een stuk of 130 mails binnenrolden. Na ook deze gesorteerd te hebben en een paar voicemail berichten die er tussen zaten direct maar beantwoord te hebben (meer belasting vragen en wat zaken voor de motorclub) was het tijd om mezelf van een eenvoudige doch voedzame maaltijd te voorzien (een portie ovenschotel aardappel anders dat ik in de vriezer had geparkeerd en een potje home-made appelmoes) en eerst maar eens een nacht bij te gaan komen.

Maandag eerst maar eens diverse voorraden aangevuld zodat ik de rest van de week te eten en te drinken had, twee belastingvragen opgelost en een bezoek aan de huisarts gebracht voor de maandelijkse B12 injectie. Dinsdag de huishoudelijke hulp, 's avonds een bestuursvergadering van de motorclub en tussendoor de dagafschriften die bij de post zaten gecontroleerd en opgeborgen en de aangetroffen rekeningen betaald.

Woensdag de foto's van de vakantie naar de pc overgebracht en waar nodig rechtop gezet, een belastingaangifte in orde gemaakt, wat aanvullende boodschappen gedaan en de huis-aan-huis bladen van twee weken doorgebladerd en aan het oud papier toegevoegd.en vandaag een boterkoek gebakken voor een verjaardag morgen en alvast wat van het onkruid  - dat kennelijk vond dat het de afgelopen week erg groeizaam weer was - uit de tuin verwijderd.

Of te wel: ik had direct weer een goed gevulde week. Het verslag van de vakantie komt hopelijk nog een keer, maar als eerste zal ik weer een logje gaan maken over de Kunstroute Oosterhout: twee kunstenaars hebben tenslotte nog wat aandacht voor hun werk van me tegoed.

Toch maar een dagje later.

Gisteren regende het hier 's morgens nogal, reden om de buienradar maar eens te raadplegen. Die gaf aan dat het op de Veluwe ook regende en liet in de vooruitzichten zien dat er in de loop van de middag weliswaar een periode van een uur of twee a drie zou zijn met droger weer, maar daarna naderde alweer een volgend gebied met buien. Daarin kwam op de buienradar ook de kleur rood voor, wat meestal geen al te best teken is.

Goede reden dus om toch maar vandaag pas te vertrekken. Dat had bovendien een paar voordelen: een paar leden van de motorclub had de nota voor contributie en/of clubweekend nog niet betaald en krijgt dus nu vandaag al een herinnering op de deurmat in plaats van pas over een week. En ik heb nu iemand kunnen regelen die me even naar het station in Heerenveen brengt.

Dat maakt de reis een stuk makkelijker: treinen zijn een stuk makkelijker om met zware bagage binnen te klauteren dan bussen. Bovendien hebben ze tussen de rijtuigen een balkon met een paar klapstoeltjes waarop je ook prima zit. Dus hoef ik in de trein mij niet met de wat onhandelbare bagage tussen de rijen met stoelen door te wurmen.

Het is trouwens gelukt om de bagage toch allemaal in de wat kleinere tas te krijgen: alleen moest ik daarvoor het grondzeil, het luchtbed en een regenbroek+ -jas in de tas van de tent erbij proppen. Die daardoor flink zwaarder is geworden dan de oorspronkelijke 4,5 kilo. Dat wordt dus vooral in Zwolle even flink sjouwen om de trein richting Dieren op te zoeken.

Maar als mijn tijdelijke woning daar eenmaal staat heb ik ruim een week de tijd om weer bij te komen, dus dat gaat helemaal goed komen.

De groeten, tot ziens/lees/horens, geniet van het mooie weer dat ik jullie toewens (dan kan ik dat namelijk ook doen)en pas goed op jezelf en allen die je dierbaar zijn.