Ik werd wakker met een geeuw, keek naar buiten, nog geen sneeuw. (zo heb ik ook even met de Sinterklaasgekte meegedaan). Het motregent hier alleen maar. De tuin ligt er aardig kaal bij. Alleen de fuchsia's (een winterharde variëteit) heeft nog wat bloemetjes. Er hangen ook nog een hoop vruchtjes aan de fuchsia's die door de merels kennelijk zeer gewaardeerd worden, nu ze de onderste takken kaal hebben geplukt zie ik ze geregeld onder de struiken zitten en met een sprongetje iedere keer een vruchtje van een tak waar ze niet bijkunnen en die te dun is om ze te dragen afpikken.
Andere vogels hebben ook het vetblok, de houder met pinda's en het strooivoer alweer ontdekt. Als ik even snel tel zitten er 3 merels, 2 vinken, 1 spreeuw, 5 huismussen, 3 koolmezen en 2 pimpelmezen in de tuin. Nu nog wat schuchter, zodra er iets beweegt in huis of in de tuin zijn ze razendsnel verdwenen. Later in de winter wordt het eten zo belangrijk voor ze dat ze pas wegschieten als je binnen anderhalve meter van de voederplank komt, en soms blijven ze zelfs zitten tot je nog geen meter meer weg bent. Met veel geduld en lang stil zittten zijn de mezen zelfs wel over te halen uit de hand te eten. En eenmaal gewend worden ze dan steeds brutaler, ik heb wel eens meegemaakt dat er één op mijn schouder in mijn oor ging zitten schetteren als ik thuis kwam en bij de achterdeur stond. Helaas kan ik niet zo goed meer tegen kou dus ga ik tegenwoordig niet zo gauw meer een half uur op het stoepje bij de achterdeur zitten met een uitgestoken hand met gepelde zonnebloempitten.
Maar ondanks het ontbreken van bloemen is er nog genoeg te zien in mijn tuin. En als je eens goed naar die vogels kijkt zit ook daarin een verbluffende kleurenpracht.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten