Gistermiddag moest ik nog effies een paar boodschappen doen. Ja van zo'n karig AOWeetje ken je geen reerug betalen, maar d'r moet toch iets op tafel kommen. Dus ik pak de fiets en trap mezelluf naar het winkelcentrum, bij de Aldi is het vlees goedkoper als bij de buurtslager nietwaar.
En een drukte in het centrum! Dat wil je niet geloven. En overal fietsen die in het wilde weg gestald zijn. En ondertussen allemaal van die gezinnen die zo nodig op zo'n drukke dag met de kinderen, de kinderwagen en liefst ook nog de hond door dat centrum moeten gaan lopen kuieren. Staan ze af en toe midden in de doorgang ook nog uitgebreide verhalen met kennissen die ze tegenkomen uit te wisselen. Eigenlijk geen doorkomen aan.
Maar ik trek me er weinig van an hoor, als ik op een meter of vijf ben bel ik desnoods toch maar even, kennen ze nog net opzijspringen, en gewoon doorrijden hè. Ben ik bijna bij de Aldi springt er ineens zo'n stadswacht voor me neus, armen wijd, roepen "stopt U eens even". Ja ik kon er slecht omheen tussen al dat volk dus ik stop. Trekt die gast gelijk een boekie en meldt dat ik een bon ga krijgen voor fietsen in een voetgangersgebied (jaja, niet slim genoeg voor agent, maar tegenwoordig mogen ze wel bonnen schrijven!).
Dus ik vertel hem dat ik daar al fietste voor zijn moeder geboren werd en dat het dus gewoon een kwestie van gewoonterecht is (leuk programma met die meester Frank Visser). Maar daar wou die niks van weten en hij begint weer mijn naam te vragen. Zeg ik "nou moet je eens goed luisteren omhooggevallen fietsenstallingbewaker, d'r staan hier overal fietsen verkeerd en nou moet jij een ouwe baas gaan pesten, pak er een van je eigen leeftijd, kijken of je dan heel blijft".
Begintie over belediging en bedreiging van een ambtenaar in functie en dergelijke en dat hij me zo op kan laten pakken. Geen land meer mee te bezeilen dus ik zeg tegen dat mokkel dat bij hem is "zeg meid, wanneer istie er voor het laatst op geweest, hij is zo snel aangebrand". Nou die was zeker ook net ongesteld.
Toen ze met zijn tweeën zo tegen me begonnen had ik het wel bekeken dus ik stap op mijn fiets. Grijpt die knul me bij m'n arm. Ja en dat moet je dus niet doen hè, daar kan ik echt niet tegen. Dus ik heb hem even bij zijn jasje gepakt (niks ernstigs hoor, er waren maar twee knopen af). En op dat moment komt Japie er aan, met alle toeters en bellen. Japie heeft nog bij mij op schoot gezeten toen ie klein was, dus ik probeer te vertellen hoe die kwajongens van de stadswacht tegen mij tekeer gingen. Maar Japie heeft het kennelijk wat in zijn bol gekregen sinds hij hoofdagent is geworden: ik mocht het op het bureau verder uit leggen maar het zag er niet best uit.
En nou heb ik dus voor het eerst in 82 jaar de Kerstnachtdienst gemist. En morgen niet eens een stukkie vlees bij de aardappels. Waar gaat het toch naar toe met deze wereld.
Het juffie op het bureau was trouwens wel lief: ik kreeg zomaar een stuk kerstkrans bij de koffie. Alleen toen ik om twaalf uur weer weg mocht was ze wat minder lief. Ik wou d'r alleen maar bedanken voor de koffie en de krans maar ze begreep het waarschijnlijk verkeerd toen ik een arm om haar heen sloeg.
Wat kennen die jonge meiden van tegenwoordig meppen zeg.
Straks maar effe een half haantje van de gril halen voor bij de aardappels, wordt het toch nog bijna een echt kerstdiner.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten