donderdag, juni 15, 2006

Wat gaat dat hard.

Vandaag ben ik naar de verjaardag geweest van de jongste van vrienden van me. Hij werd 1 jaar. Het zag er vorig jaar zelfs even naar uit dat hij dezelfde verjaardag zou krijgen als ik, maar uiteindelijk besloot hij dat twee dagen later vroeg genoeg was om zijn eerste kreten te slaken.

Van een, niet al te, klein propje mens is hij in een jaar uitgegroeid tot een behoorlijke praatjesmaker (weliswaar nog niet verstaanbaar, maar hij weet echt wel duidelijk te maken wat de bedoeling is) en nieuwsgierig aagje waar niets in huis veilig voor is: een maand of twee geleden kon hij zich ineens aan de spijlen van de box optrekken en blijven staan en al snel daarna schuifelde hij rond de tafel en alles wat verder ook maar enig houvast biedt om zich staande te houden. En daarbij moet alles wat binnen handbereik komt natuurlijk even gevoeld, geproefd, geschud (maakt het misschien ook een leuk geluid als je het laat vallen?) en vervolgens weggegooid omdat het volgende interessante voorwerp in het blikveld verschijnt.

Begin deze week besloot hij dat dat schuifelen langs meubels en dergelijke en het daartussen over de vloer kruipen om je weer moeizaam aan het volgende houvast overeind te hijsen lang genoeg had geduurd en bleek hij van de ene op de andere dag het los lopen onder de knie te hebben.

Het zal mij benieuwen hoe lang het duurt voor hij een fiets wil hebben om de wijde wereld te gaan verkennen.

Geen opmerkingen: