Oma.

Ze was nogal bijgelovig. Nooit zou ze onder een ladder doorlopen. Nou is dat ook niet verstandig, ooit zal de glazenwasser of schilder die er op staat net iets uit zijn handen laten vallen op het moment dat jij daar loopt. Maar dat heeft niets te maken met het bijgeloof dat onder een ladder doorlopen ongeluk brengt.

Zwarte katten waren doodenge beesten waar je desnoods een straatje voor omliep. Dat je door vier keer extra over te steken meer kans liep op een ongeval dan door het passeren van de kat heeft ze nooit willen geloven.

En zo waren er nog heel wat meer zaken die haar verschrikte uitroepen deden slaken: "dat moet je niet doen hoor, dat brengt ongeluk". Of als ze in de zomervakantie met ons in een huisje op de Veluwe zat en 's nachts een uil in het bos meende te horen roepen: "Ojee, er gaat vast iemand dood".

Ik heb het altijd vooral vermakelijk gevonden dat een volwassenen zich zo aan kon stellen en haalde bijvoorbeeld zonder problemen een zwarte kat aan. Nooit iets aan overgehouden ook.

Maar één ding werd door mij en mijn broers wel serieus genomen: de dertiende. Niet dat we zozeer in het ongelukskarakter van die datum geloofden. Maar Oma kwam iedere woensdag langs en dan kregen wij geld van haar: eerst was dat een stuiver. In de loop van de tijd sloeg de inflatie toe en hoewel Oma maar moeilijk kon accepteren dat een stuiver niet langer een vorstelijk geschenk was werden de bedragen met enige vertraging geïndexeerd en kregen we op het laatst wel een kwartje. Daar werd uiteraard op gerekend en woensdag stonden we dus al bij voorbaat in de starthouding om bij Jamin, afhankelijk van het jaargetijde, een zak koekkruimels of een waterijsje te gaan halen.

Alleen als woensdag een dertiende bleek te zijn, dan kwam Oma niet (vrijdag de dertiende is wel de belangrijkste ongeluksdag, maar je kon maar beter geen risico nemen nietwaar). En dat kostte mij en mjn broers dus gewoon geld. Dan wil je wel leren zoiets serieus te nemen.

Welke bijgeloven nemen jullie serieus?